Zamek położony jest na jednym ze wzgórz Pogórza Wielickiego na rzeką Leksandrówką w województwie małopolskim. Powstał w I poł. XIV w. jako siedziba rodu Kmitów.Ostatni z rodu Piotr III Kmita rozbudował zamek w stylu renesansowym. Ulubieniec królowej Bony i Zygmunta Starego gościł często na zamku parę królewską.W XVII w. stanowił własność Lubomirskich, którzy pod kierunkiem Macieja Trapoli rozbudowali zamek, tworząc pałac obwarowany potężnymi bastionami. Pomimo to warownia nie oparła się Szwedom, których wojska ograbiły wnętrza wywożąc najcenniejsze wyposażenie.Widok z zamku na okolicę.Zamkowy dziedziniec. Wydaje się, że właściciele zamku cierpieli na manię podsłuchiwania. Jedna z komnat przy kaplicy zamkowej jest tak skonstruowana, że będąc w jednym kącie można było doskonale słyszeć nawet bardzo cichą rozmowę. Podobno za Kmitów sala ta była wykorzystywana do spowiedzi. Gdy przy konfesjonale była małżonka Kmita siedział w drugim kącie i słyszał spowiedźPo Lubomirskich zamkiem władali Sanguszkowie, Potoccy, Zamojscy, a od 1901 r. ponownie Lubomirscy.Brama wjazdowa do zamku.Od 1909 r. trwają z przerwami, prace konserwatorskie. Widoczny z daleka piękny zamek posiada pięć baszt. Całość otacza pięciobok fortyfikacji bastionowych zamkniętych wspaniałą bramą wjazdową.O zamku i jego właścicielach krążą liczne legendy. Według przekazów w jednej z baszt, na polecenie Bony podano truciznę Barbarze Radziwiłłównie powodując przewlekłą chorobę. Baszta ta nosi nazwę królowej Bony.
Zabytki Polskie 